Pieniny to perełka wśród polskich gór. Dziś proponuję najpopularniejszą w tym paśmie trasę z Sokolicy na Trzy Korony.

Wycieczkę obowiązkowo rozpoczynamy w Krościenku. To niewielkie, urokliwe miasteczko jest ostoją spokoju w porównaniu z typowo „wczasową” Szczawnicą. Co najważniejsze, jest ono  wolne od turystycznej tandety i taniej góralszczyzny. Wydaje się, że życie płynie tutaj zupełnie innym rytmem. Mieszkańcy są zakochani w swojej małej ojczyźnie i pielęgnują jej tradycje. Te emocje  udzielają się także mi podczas każdej kolejnej wizyty. Jestem zapatrzona i zasłuchana w te nastroje, góry, poezję i malarstwo pani Krystyny Aleksander…  Czasami myślę, ze Krościenko mogłoby być moim miejscem na ziemi:) Kto nie był, zachęcam do odwiedzin o każdej porze roku!

Wracając do wycieczki. Spod lodziarni na Rynku (smak domowych lodów, które od lat sprzedaje na  wagę ten sam pan, pozwoli Wam poczuć co to są prawdziwe lody!) idziemy wzdłuż ulicy Św. Kingi aż do odbicia zielonego szlaku na Sokolicę. Szlak biegnie naprawdę ostro pod górę, więc szczególnie przy śliskim podłożu, koniecznie jest odpowiednie obuwie. Tuż przed szczytem znajduje się kasa , gdzie należy kupić bilet wstępu do  Pienińskiego Parku Narodowego. Na Sokolicy, podobnie jak na szlaku, tłoczno, ale widoki rekompensują wszystko! To właśnie tutaj rośnie najsłynniejsza w Polsce sosna, obecna zazwyczaj na każdej widokówce z Pienin.

Wyruszamy dalej, tym razem idziemy szlakiem niebieskim (notabene to trzeci co do długości szlak w polskich Karpatach biegnący z Tarnowa na Wielki Rogacz w Beskidzie Sądeckim). Znów dość ostre podejście (tym razem na Czertezik), co zresztą jest charakterystyczne dla tych gór – poza tym znajdujemy się przecież na słynnej Sokolej Perci! Wyznaczył ją w 1926 ksiądz Walenty Gadowski, twórca tatrzańskiej Orlej Perci.  Nieco dalej mamy możliwość przejścia  najbardziej znanego odcinka Sokolej Perci (choć w porównaniu ze swoją tatrzańską „siostrą” jest to ledwo spacerek). Krótka wspinaczka nagradzana jest przepięknym widokiem (kto zdecyduje się obejść asekurowany odcinek zielonym szlakiem, straci te widoki).

Po drodze jeszcze miła niespodzianka. Przy szlaku, na niewybitnym Bajków Groniu w okresie od maja do września można spotkać góralkę sprzedającą kompot, maślankę i oscypki:) Owocowy kompot smakował całej naszej ekipie:) Tuż przed Trzema Koronami pokazujemy pracownikowi PPN nasz zakupiony wcześniej bilet i wchodzimy na platformę widokową. Widok po prostu zapiera nam dech w piersiach. Dunajec wije się wśród zieloności, z których dobiega dźwięk dzwoneczków, a nad całością dumnie królują Tatry. Znów obiecuję sobie, ze następnym razem przyjdę tu na wschód słońca (uwaga: oglądanie wschodów i zachodów słońca na terenie parku narodowego jest sprawą dość ryzykowną, ze względu na zakaz biwakowania oraz zakaz poruszania się po terenie parku narodowego po zmroku i przed świtem)!

Z Trzech Koron można zejść do Czorsztyna lub z powrotem do Krościenka. Na miłe zakończenie dnia można jeszcze wybrać się na kolację z pstrągiem. Miłego wędrowania!
Gwoli informacji, warto dodać iż dojazd do Krościenka jest generalnie prosty: masochiści mogą jechać Zakopianką i odbić na Krościenko w Nowym Targu, mniej zatłoczona opcja to dojazd od strony Nowego Sącza, bądź Mszany Dolnej. Ilość autobusów kursujących do Krościenka jest zachęcająca do podróży komunikacją zbiorową. Niestety, specyficzny układ drogowy Krościenka (i przede wszystkim Szczawnicy) oznacza że w dniach zwiększonego natężenia ruchu (długie weekendy, wakacje), wjazd i wyjazd z Krościenka okupiony jest kilkudziesięcioma minutami stania w korku…

Nie tak dawno, zapraszaliśmy Was na spacer wzdłuż Wisły. Spacer ten z powodów oczywistych zakończyć się musiał u ujścia Rudawy. Dziś jednak kontynuować będziemy tamtą wycieczkę – skoro Rudawa przecięła nam wycieczkę, pójdziemy wzdłuż Rudawy.

Wycieczkę rozpoczynamy de facto na Salwatorze (spod ujścia Rudawy na Salwator nie ma dobrego dojścia, trzeba iść naokoło). Rudawa na tym odcinku jest mocno uregulowana i idąc wzdłuż jej brzegu podąża się niejako bulwarem spacerowym, choć jakość nawierzchni i utrzymanie lewego brzegu jest tutaj dyskusyjne. W kilka minut osiągamy ulicę Focha, i wkraczamy w bezpośrednie sąsiedztwo Błoń. Jeśli miejski fitnessowy lans nie jest nam obcy, poczujemy się jak w domu. „Wypasione” rowery o wartości dobrego samochodu i rowerzyści w strojach wartych drugie tyle, smagłe studentki na rolkach w kusych spódniczkach oraz biegacze wszelkiej proweniencji tworzą w dzień wolny od pracy prawdziwy tłok na tej części bulwarów.

Sytuacja zmienia się całkowicie z chwilą przekroczenia ulicy Piastowskiej. Obok leniwie płynącej sobie Rudawy wyrosły całe połacie ogródków działkowych. Część z owych ogródków została nieomal zamieniona na letnie bungalowy (zapewne bywają tam potomkowie pierwotnych użytkowników ogródków). Szutrowa ścieżka wiedzie sobie spokojnie wzdłuż rzeki i co jakiś czas mijamy innych spacerujących.

Po około kilometrze, działki ustępują dzikiemu i niezagospodarowanemu terenowi, a jeszcze później willowej dzielnicy i pustce sięgającej aż po widoczne w oddali biurowce przy ulicy Armii Krajowej. Po lewej stronie widać Wolę Justowską i krakowskie Kopce. Niestety, to w tym miejscu ten spokojny teren przetnie kiedyś trasa łącząca ulicę Armii Krajowej z mostem Zwierzynieckim przez tunel pod wzgórzem Św. Bronisławy. Ta konieczna niestety trasa (która domknie trzecią obwodnicę), zepsuje w pewien sposób okolicę, która wraz z naszą wędrówką staje się coraz bardziej dzika. W pewnym momencie wręcz opuszczamy miasto,  a po obu stronach rzeki krajobraz robi się zupełnie wiejski. W oddali widać stadninę koni.

W pewnym momencie naszą uwagę przykuwają malownicze ławki i romantyczne zakątki zbudowane nad samą rzeką. Miejsca gdzie można zrobić sobie mały piknik lub też odbyć nocą romantyczną schadzkę. Nie wiemy kto te miejsca stworzył, ale wyglądają przednie. Z rozmarzenia budzi nas sygnał nadany przez zbliżający się do przejazdu kolejowego szynobus udający szybkie połączenie kolejowe z lotniskiem. Również odgłos coraz to niżej przelatujących samolotów mówi nam, że oto jesteśmy zaledwie kilka kilometrów od krańca pasa startowego w Balicach. Faktycznie, po przekroczeniu torów kolejowych nasz dalszy spacer staje się niemożliwy – Rudawa jest tu zamknięta przez Wodociągi Krakowskie (stąd czerpana jest woda pitna dla kilku dzielnic). W tym miejscu oddaleni jesteśmy około kilometra od ronda w Chełmie i zaledwie kilkaset metrów dzieli nas od pętli autobusowej w Mydlnikach. My wybraliśmy drogę wzdłuż niewielkiego cieku (okazuje się to być Młynkówka Królewska), i po kilku minutach doszliśmy do Rynku Mydlnickiego.

Cała trasa od Salwatora do Mydlnik to około cztery kilometry co oznacza, że przejść ją można w niecałą godzinę, udając się na spokojny spacer, przeznaczyć na nią trzeba stosownie więcej czasu. Po drodze w kilku miejscach można wrócić do ul. Królowej Jadwigi, jednak generalnie okolice te są pozbawione komunikacji miejskiej. Ścieżka wzdłuż Rudawy wydaje się być także dobrym miejscem na uprawianie Nordic Walking, coraz bardziej popularnej formy rekreacji. Ścieżki i alejki (z wyjątkiem nieciekawie rozwiązanych kilku skrzyżowań) są także dostępne dla wózków dziecięcych i tych lepiej amortyzowanych inwalidzkich. Polecić tą trasę trzeba przed wszystkim tym, którzy poszukują łatwo dostępnego spaceru w mieście, ale z dala od miejskiego zgiełku.

Kasprowy Wierch leży prawie po środku pasma tatrzańskiego dzięki czemu ze szczytu roztacza się wspaniała panorama Tatr. Niewątpliwie więc Kasprowy jest atrakcyjną górą.

Wydawałoby się, że najwygodniejszym sposobem dotarcia nań jest skorzystanie z kolejki linowej. Ten sposób preferuje zresztą zdecydowana większość sezonowych turystów. Nie odstrasza ich nawet wielogodzinne oczekiwanie w długiej kolejce, ostatnio ponoć czterogodzinne!

Ja zachęcam do pieszej wędrówki, która zielonym szlakiem z Kuźnic zajmie około 3 godzin. Po drodze zapierające dech w piersiach widoki i satysfakcja ze zdobycia szczytu. Oczywiście szlak jest zatłoczony, w końcu Kasprowy to obok Giewontu druga mekka tzw. turystów klapkowiczów. Nie brakuje dziewczyn w spódniczkach i torebką na ramieniu, chłopaków w sandałkach czy białych adidasach, rodziców z dziećmi bez odpowiedniego ekwipunku górskiego. Po drodze można też zebrać siateczkę pozostawionych przez nich tu i ówdzie śmieci.

Kasprowy to nie jest trudna góra i naprawdę wędrówkę można podjąć nawet bez wcześniejszego przygotowania. Niemniej jednak brak odpowiednich butów czy innego odzienia może być ryzykowny dla zdrowia, dlatego zachęcając wyczulam też na odpowiedzialność i rozsądek. Pamiętajcie też, że pogoda w górach jest bardzo zmienna. Podczas wchodzenia towarzyszył nam skwar, ale na szczycie wszyscy ubierali kurtki a nawet czapki i rękawiczki - oczywiście tylko ci, którzy je mieli. Dodatkowo pogoda postraszyła deszczem, zebrały się groźne chmury. Jak wyobrażacie sobie schodzenie w przemoczonym ubraniu, dygocąc z zimna i stąpając klapkami po śliskich kamieniach?

Proponowane trasy: WEJŚCIE: Kuźnice-Kasprowy Wierch - 3 godziny. ZEJŚCIE: tą samą drogą - 2,5 godziny, lub zejście do Hali Gąsiennicowej i dalej do Kuźnic - 2,5 godziny.

Położone około trzydziestu kilometrów od Krakowa Dobczyce są jednym z małopolskich miast nieodkrytych. Jest w tym spora zasługa samych władz miejskich, jednak miasto to ma potencjał - ma bowiem wszystko to, co do rekreacji jest potrzebne: wodę, zabytki, urokliwy ryneczek i góry.

Dobczyce leżą na granicy Pogórza Wielickiego i Beskidu Wyspowego nad Rabą, nieco poniżej zapory wodnej, tworzącej Zbiornik Dobczycki. Stanowi on źródło wody pitnej dla części Krakowa, stąd możliwości wykorzystania zbiornika jako kąpieliska są nieomal zerowe. Jest to uzasadnione, choć zauważyć trzeba iż ujęcie wody znajduje się już poniżej tłumnie uczęszczanych kąpielisk na myślenickim Zarabiu.

Raba poniżej zbiornika płynie leniwie otoczona szerokimi, trawiastymi dobczyckimi bulwarami. Są one łatwo dostępne i stanowią ciekawe miejsce na biwak nad wodą. Za komuny były one zazwyczaj tłumne, po zmianie ustroju i zwiększeniu się możliwości wyjazdu Polaków – opustoszały. Spory wpływ na opustoszenie bulwarów miał fakt, że miejsce to nie ma cech typowego kąpieliska – szerokie błonia schodzą tu do nieuregulowanego brzegu rzeki. To nie Kryspinów. Oczywiście zagospodarowanie brzegu Raby w stylu obowiązującym w latach 80tych ubiegłego wieku stanowi dla wielu czynnik zachęcający, jednak wydaje się, że miasto mogłoby trochę ten teren rozwinąć. Nie namawiam do zrobienia z Dobczyc drugiego Zarabia, jednak czegoś mi tu brakuje…

Główną atrakcją turystyczną Dobczyc jest oczywiście znajdujący się nad miastem zamek oraz położony przy nim niewielki, acz urokliwy skansen. Widok ze wzgórza zamkowego jest oszałamiający – Zbiornik Dobczycki po jednej stronie, dolina Raby po drugiej a w tle panorama Pogórza Wielickiego i Beskidy w oddal. Sama droga do zamku jest również niesamowicie urokliwa – początkowo wąska, miejska uliczka przechodząca w kręte schody obok zabytkowego cmentarza na zboczu Jeleńca, wyprowadzająca na trawiaste otoczenie kościoła pod wezwaniem Świętego Jana Chrzciciela…

Na tle innych niewielkich małopolskich miasteczek, Dobczyce wyróżniają się przyjemnym, stylowym ryneczkiem. Przy rynku, a właściwie głównej ulicy miasta koncentruje się tutaj całe życie.  Schodząc do rynku z zamku mija się obok siedziby straży pożarnej cukiernię. Zawsze stoją tam długie kolejki po lody.

Miłośnicy wędrówek w okolicy Dobczyc znajdą tu także coś dla siebie – Pogórze Wielickie i początki Beskidu Wyspowego stanowią ciekawą bazę do dłuższych spacerów.  Ogólnie rzecz biorąc Dobczyce stanowią świetne miejsce do spacerów. Brak większych wzniesień (teren mimo formalnej przynależności do Beskidu Wyspowego ma charakter pogórza) powoduje, że okolice nie wymagają specjalnego przygotowania kondycyjnego.

Dobczyce można z czystym sercem polecić jako miejsce do rekreacji,  pozbawione huku i tłumów, tak charakterystycznych dla rozrywkowych „kombinatów”. Są one cały czas miastem nieodkrytym – nie ma tu wielu obiektów rozrywkowych, nie widać w Dobczycach wielkiego otwarcia na turystów, które widoczne jest choćby w hukliwym myślenickim Zarabiu. Dla jednych jest to wada, dla innych zaleta.

Przyszłość Dobczyc jest niejasna – nie wiadomo czy podążą one śladami Myślenic czy Kryspinowa, a może też staną się niewielkim urokliwym miejscem o wybitnie „specjalizowanej” funkcji rozrywkowej. Wyzwaniem dla Dobczyc będzie na pewno obwodnica miasta, która oddali od miasta drogę wojewódzką 964 – czy wykorzysta ono szansę, i przemieni się w ośrodek turystyczny pełną gębą, czy też osunie się w stagnację?

Póki co, można Dobczyce zobaczyć takimi jak są teraz, zwłaszcza że dojazd jest banalnie prosty – z jednej strony komunikacja zbiorowa w postaci busów funkcjonuje znakomicie, z drugiej strony dojechać można dwoma drogami - 964 biegnąca z Wieliczki do Kasiny Wielkiej lub 967 biegnącej z Myślenic do Bochni.

Wycieczka z Rabki Głównym Szlakiem Beskidzkim zawsze stanowiła dla mnie najbardziej klasyczne z możliwych wejść na Turbacz. Sam Szlak Główny, odkąd sięgam pamięcią zawsze przemierzam ku wschodowi (z kilkoma nielicznym wyjątkami na przestrzeni ostatnich 15 lat), stąd zdobycie Turbacza w ten sposób jest nie tylko podejściem klasycznym, ale i w pewnym sensie Jedynym (zejście z powodów ideologicznych, jak i praktycznych zawsze do Kowańca). Pomimo klasyczności powyższego przejścia, zdarzało mi się sporadycznie robić je w przeciwnym kierunku, lub też zapętlać trasę wychodząc i schodząc do Kowańca. Jakoś jednak zawsze te trasy wydawały mi się mniej lub bardziej „proste”.

Spośród wielu istniejących podejść na Turbacz istnieje jedno podejście, które ewidentnie jest podejściem „od tyłu”. Podejściem tym jest trasa (dokładniej rzecz biorąc to trasy, gdyż jest pewna wariantowość) od Koninek przez Czoło Turbacza. Najbardziej popularną trasą prowadzącą z Koninek na Turbacz jest wejście (lub wyjazd kolejką) na Tobołów i podejście stamtąd na Obidowiec przez Suhorę, aby wraz ze Szlakiem Głównym wyskoczyć chyżo na szczyt. Trasę tą wybiera większość turystów, co tym bardziej spycha „ku tyłowi” nasze podejście. Jeśli jeszcze dodać że zamiast szlakiem ruszyć mamy ścieżką przyrodniczą (czyli czymś co kojarzy się większości z nudnymi lekcjami w szkole), jasnym staje się, dlaczego podejście będzie miało miejsce „od tyłu”.

Naszą wycieczkę rozpoczynamy na parkingu w Koninkach, nieopodal dolnej stacji kolejki krzesełkowej. Parking ten poza sezonem zimowym jest zazwyczaj pustawy, więc bez problemu można tam zaparkować (wariant z komunikacją publiczną jest podobny i omówimy go później). Początkowo idąc niebieskim szlakiem na Turbacz porzucamy go szybko, na rzecz ścieżki przyrodniczej Gorczańskiego Parku Narodowego zwanej „Na Turbaczyk”. Podejście to wybieramy ponieważ jest ono dużo łagodniejsze niż szlak niebieski oraz oferuje kapitalne widoki, których na niebieskim szlaku nie ma. Ścieżką tą idziemy, nabierając wysokości (po drodze kilka punktów widokowych). Daje się zauważyć „ramiona” szczytów – po wdrapaniu się na takie ramię idziemy często przez dłuższy płasko niezbyt szerokim grzbietem.

Po około dwóch godzinach ścieżka dochodzi do Turbaczyka. Nam udało się lekko zgubić i musieliśmy trawersować sto metrów stoku, tak więc nie możemy powiedzieć tego z autopsji, jednak źródła internetowe (wikipedia) zdają się tą wersję potwierdzać. Tam spotykamy szlak zielony, który idzie z Poręby Wielkiej na Turbacz.

Turbaczyk oferuje przepiękne widoki – widać stamtąd Pasmo Podhalańskie, Pasmo Polic i Babią Górę, Beskid Mały, Beskid Makowski, część szczytów Beskidu Wyspowego oraz gorczańskie szczyty Kudłoń i Gorc. Przy pięknej pogodzie można tam stać godzinami… Od samego Turbaczyka podejścia (idziemy teraz zielonym szlakiem) stają się łagodniejsze i szybko dochodzimy do Czoła Turbacza. Przed samym Czołem spotykamy się z niebieskim szlakiem który opuściliśmy w Koninkach.

Czoło Turbacza otwiera nam cudowne widoki na wielkie hale – Halę Turbacz oraz w dalszej perspektywie Halę Długą, „znak firmowy” Turbacza. Samego schroniska PTTK nie widać dobrze z Czoła Turbacza, widoczna jest natomiast słynna „Metysówka” (dziś obiekt GPN). Widoczny przed nami jar przechodzący stopniowo w dolinę to początek jednego z największych dopływów Dunajca – Kamienicy Gorczańskiej. Dołącza do nas szlak z przełęczy Borek i znajdujemy się przy kaplicy polowej pod Turbaczem. To tu, jeszcze jako zwykły kapłan, Karol Wojtyła odprawił pierwszą w swoim życiu mszę twarzą do wiernych (posoborową). W pobliżu kaplicy w prawo odchodzi polna droga – idąc nią zobaczyć można Główny Szlak Beskidzki, który zaledwie kilkaset metrów dalej zaczyna właśnie swoje podejście na kopułę Turbacza. Nasz szlak na sam szczyt nie wchodzi, trawersuje go i po przekroczeniu cieku wodnego (Kamienicy Gorczańskiej) dochodzi do Schroniska PTTK pod Turbaczem.

Po pobycie w schronisku możemy wrócić na Czoło Turbacza tą samą drogą, możemy też spod schroniska wejść na sam Turbacz (z tej strony jest to maleńki spacerek) i schodząc z niego w kierunku Rabki po kilku minutach odbić w prawo wyraźną drogą aby wrócić do kaplicy polowej (inny wariant to zejść w kierunku Rabki do Obidowca, a na Obidowcu odbić na szlak do Koninek i Poręby Wielkiej). My jednak wracamy na Czoło Turbacza i stamtąd niebieskim szlakiem stromo i szybko schodzimy do Koninek, nieomal bez żadnych widoków po drodze…

Istnieją warianty tej trasy – zamiast ruszać z Koninek można ruszyć zielonym szlakiem z Poręby Wielkiej (łatwiejszy dojazd PKS) , zamiast schodzić niebieskim szlakiem można zejść przez Obidowiec i „klasycznie” zjechać kolejką krzesełkową do Koninek, można też nie schodzić do Koninek ale chociażby do Nowego Targu. Wariantów jest wiele, tak jak wiele jest dróg na Turbacz. Tak naprawdę dokładny wybór trasy winien być poparty „analizą komunikacyjną” – przyjeżdżając autobusem trzeba upewnić się, skąd można wrócić do domu, a korzystając z samochodu trzeba do niego na koniec wycieczki wrócić.

Podejście na Turbacz „od tyłu” zajmie około sześciu godzin marszu średniemu turyście, więc doliczając postoje, oglądanie widoków, konsumpcję należy bezpiecznie zaplanować to podejście jako wycieczkę całodniową. Jeśli jeszcze wybierzecie się na tą trasę wiosną (my byliśmy pod koniec kwietnia), weźcie pod uwagę, że podejście prowadzi rzadko uczęszczanymi przez turystów stokami północnymi, więc głęboki śnieg utrzymuje się tam dłużej i niestety spowalnia nieco marsz.

Zapraszamy więc na poznanie Turbacza od nieco dzikszej strony…

Czerwiec to z reguły czas pięknej pogody. Jednym z najlepszych sposobów na połączenie wycieczki górskiej z kąpielą słoneczną jest wypad na Jałowiec.

Spacer rozpoczyna się na przełęczy Przysłop nad Zawoją (o dojeździe później). Podążając zagajnikami, polami i lasami podziwiać możemy ciągnące się po lewej stronie pasmo Polic. Szybko osiągamy pierwszy szczyt – Kiczorę i naszym oczom ukazuje się cały majestat Babiej Góry. Po drodze mijamy klimatyczne schronisko „Opaczne” i po około trzech godzinach (kawałek mozolnego podejścia) stajemy na szczycie Jałowca (1111 m).

Rozpościerająca się z góry panorama jest jedną z najpiękniejszych beskidzkich. Od lewej strony widać pasmo Polic, następnie poprzez Babią Górę, masyw Pilska, Baranią Górę i Skrzyczne w Beskidzie Śląskim widok zamyka nam po prawej stronie Beskid Mały. Znajdująca się na szczycie Hala Trzebuńska jest cudowną, olbrzymią łąką dającą możliwość opalania się. Wystarczy rzucić plecak na ziemię i położyć się na ciepłej trawce, w końcu nic nam się nie chce…

Po odbyciu należnego letargu, udajemy się w kierunku Czerniawy Suchej, skąd schodzimy na przełęcz Klekociny. Znajduje się tu prywatne schronisko, a my mamy możliwość skrócenia trasy wycieczki schodząc szutrową drogą w prawo do Koszarawy lub w lewo do Zawoi. Być może niewiele osób wie, że przebiegająca przez przełęcz Krowiarki droga, w pierwotnych założeniach nie miała schodzić do dolnej części Zawoi, lecz zakręcać, i serpentynami przekraczać przełęcz Klekociny. W ten sposób droga z Zakopanego przez Chochołów, Orawę docierałaby do przełęczy Krowiarki, potem pokonywała przełęcz Klekociny i sprowadzona w dół do Koszarawy bez specjalnych problemów docierałaby przez Żywiec do Bielska-Białej, stanowiąc krótkie i proste połączenie Śląska z Tatrami. Plany te nie zostały nigdy zrealizowane, dzięki czemu dzikie okolice pasma Jałowieckiego mogą nas cieszyć do dzisiaj.

Przed nami najbardziej forsowne podejście całej wycieczki - atak z Klekocin na Magurkę. Dochodzimy widokowo do Hali Kamińskiego, skąd widać już pobliski grzbiet Mędralowej (zwanej także Wielkim Jałowcem). Na szczycie całe połacie borówek… Po nasyceniu się, przechodzimy na czarny szlak prowadzący do Zawoi Czatoży.

Sama wizja zejścia do Zawoi wydaje się być w tym miejscu mało ciekawa. Po kilkuset metrach od grzbietu Magurki szlak czarny skręca o 90 stopni w prawo, opuszczając biegnącą halą drogę. W tym miejscu można ową szeroką drogą pójść prosto. Mając minimalną choćby zdolność orientowania się w terenie (lub posiadając urządzenie GPS) można spokojnie zejść ową drogą dochodząc po pewnym czasie do innego czarnego szlaku (z przełęczy Klekociny) i owym drugim czarnym szlakiem zejść do Zawoi Składy. Zejście z lasu od razu do Zawoi Składy zazwyczaj oszczędzi nam paru kilometrów spaceru z Zawoi Czatoży asfaltem w dół. Pod względem komunikacyjnym Zawoja Składy przedstawia dużo lepszy obraz niż Zawoja Czatoża, choć najlepiej oczywiście złapać jakiś środek transportu w Zawoi Centrum. Sam spacer z Zawoi Składy do Zawoi Centrum to około siedmiu kilometrów asfaltem, więc wcześniejsze sprawdzenie rozkładu jazdy PKS i busów wydaje się być koniecznością.

Wspominany na początku problem dotarcia na przełęcz Przysłop związany jest ze środkiem transportu, jakim w rejon wycieczki zamierzamy dojechać. Możemy wybrać dojazd do Suchej Beskidzkiej, i podejście na przełęcz Przysłop szlakiem. Wymaga to dwóch i pół godziny marszu. Możemy dojechać do Zawoi i stamtąd podejść na przełęcz (1,5h) lub podjechać autostopem czy busem (wariant zalecany). Można w końcu przyjechać samochodem i zostawić go na samej przełęczy, choć uczciwie dodać trzeba, że powrót po samochód po zakończonej wycieczce stanowić może pewien problem (brak sił i transportu wieczorem). Zaznajomić należy się z rozkładem jazdy autobusów i busów, które zazwyczaj przejeżdżają przez całą Zawoję i kierują się do Suchej Beskidzkiej i Krakowa, co pozwala na elastyczne zaplanowanie powrotu zarówno z i jak bez samochodu.

Wycieczka w zależności od tempa, zająć winna od pięciu do ośmiu godzin.

Cóż może być banalniejszego, niż bulwary wiślane? Był na nich chyba każdy Krakus a większość przyjezdnych również miała okazję się nimi przespacerować. Powszechnie krytykowane, są bulwary wiślane w Krakowie promenadą, mającą historycznego pecha: brudne, ciemne, nieomal pozbawione infrastruktury, sprawiają, że miasto stoi „plecami do rzeki”. Ostatnie inicjatywy zmierzające do uatrakcyjnienia Bulwarów, też nie rokują dobrze: jedna, budowana w mozole kładka oraz przystanki projektowanego tramwaju wodnego, rozmieszczone tak, aby najwygodniej było tym tramwajem dopłynąć do Krakowskiej Szkoły Wyższej...

Pomimo tych wszystkich problemów, bulwary wiślane są znakomitym miejscem na czynny wypoczynek. Ciągnąc się na długości sześciu (!) kilometrów, stanowią łatwo dostępny teren długiego spaceru, który nie wymaga wyprawy za miasto. Integracja bulwarów z siecią (niewielką, ale zawsze) ścieżek rowerowych pozwala na ciekawe zaplanowanie wycieczki.

Naszą wyprawę rozpoczynamy na osiedlu Dąbie, a raczej na wschodnim jego krańcu, w pobliżu budynku CH Plaza. Płynąca nieopodal mała rzeczka to Białucha, znana w swym górnym biegu jako Prądnik, czyli ciek wodny, który stworzył tereny będące dziś Ojcowskim Parkiem Narodowym. Ten mały strumyczek, który opisywaliśmy niedawno, zamienia się w Krakowie w powolną rzekę. Prowadząca wzdłuż Białuchy ścieżka rowerowa i chodnik oddala się od Alei Pokoju i szerokim łukiem doprowadza nas nad Wisłę. Biegnąca nieopodal wydeptana ścieżka pozwala dojść nieomal do samego ujścia Białuchy do Wisły – obie rzeki są już w tym miejscu nieuregulowane. Po drugiej stronie Wisły rozciągają się puste łąki, my zaś udajemy się w górę rzeki.

Nasza droga prowadzi nas przez przylegające do osiedla Dąbie parki. Idziemy w odległości kilku dobrych metrów od samej Wisły zbliżając się do Stopnia Wodnego Dąbie. Tym razem obejrzeć można z bliska mechanizmy śluz i całą infrastrukturę, odpowiedzialną za regulację Wisły w Krakowie. Przejście pod ulicą Ofiar Dąbia należy do najmniej przyjemnych elementów wycieczki, jednak gdy ma się to już za sobą, wędrówka staje się coraz przyjemniejsza. Idziemy szerokim, zadbanym parkiem nadrzecznym, w którym jest sporo ławek (to akurat ewenement, gdyż generalnie nad Wisłą ławek jest mało). Dziki krajobraz na drugim brzegu psuje port rzeczny i pojawiające się powoli zabudowania Krakowskiej Szkoły Wyższej. Przejście pod Mostem Kotlarskim i naszym oczom ukazuje się leżąca na Grzegórzkach Galeria Kazimierz. To praktycznie połowa wycieczki. Bulwary stają się coraz bardziej cywilizowane, coraz mniej tu parku, a coraz więcej kamienia. Po drugiej stronie rzeki Zabłocie, będące w tej chwili jednym wielkim placem budowy. Od Mostu Powstańców Śląskich bulwary nabierają „klasycznego” charakteru a my idziemy już wzdłuż Kazimierza. Mijamy budowaną kładkę, i przechodzimy pod Mostem Piłsudskiego.

Po drugiej stronie Wisła rozlewa się tu w wielkie zakole, zasilane przez ujście Wilgi i Ludwinów wita nas obrzydliwym „Fotelem Horum”. Warto w tym miejscu wyjść na górny bulwar, i rozkoszować się jego skwerami, stolikami dla szachistów i oczywiście Skałką. Odcinek od Mostu Piłsudskiego do Skałki jest chyba najpiękniejszą częścią całych bulwarów...

Ze stanu rozmarzenia szybko wybudza nas Most Grunwaldzki i jego obrzydliwe sąsiedztwo. Oglądając od spodu jednolicie stalowy, niczym dno okrętu Most Powstańców Śląskich, kratownice mostów kolejowych, skomplikowane śluzy Dąbia czy w końcu „techniczny” Most Piłsudskiego obcuje się z pięknymi na swój sposób zabytkami techniki budowlanej. Przechodząc pod Mostem Grunwaldzkim przyspiesza się kroku, gdyż panuje pod nim nastrój dworcowej toalety.

Nie lepiej jest pod Wawelem – obdrapane barki, stada gołębi, kiczowate stragany. Całe szczęście piękno naszego zamku pozwala odwrócić wzrok od tandety. Jeszcze parę minut, i mija się most Dębnicki. Mając po lewej stronie Dębniki – „krakowską Pragę” na horyzoncie pojawia się Salwator. Niestety, przy ujściu Rudawy bulwar się kończy – niewielka w tym miejscu Rudawa, aż prosi się o zbudowanie nad nią nastrojowej kładki. Niestety, ponad ujściem Rudawy brzeg Wisły jest niezagospodarowany, co stanowi dla niektórych sygnał do wysypywania tam śmieci.

Jedną z bocznych alejek podążamy na Salwator i w ten oto sposób kończy się wycieczka w całkiem niezły sposób zapoznająca z Krakowem.

Dzisiaj w „Gazecie Wyborczej” ukazał się ciekawy artykuł o Zakopanem:

http://miasta.gazeta.pl/krakow/1,35798,6507772,Zakopane_podupada_cywilizacyjnie_i_duchowo.html

Zakopane to mekka polskich pseudoturystów górskich, bo jak powszechnie wiadomo Polska ma tylko jedne góry:

• Jak spędzisz wakacje?

• W górach.

• O, a powiesz gdzie?

• W Zakopanem.

Co można robić w Zakopanem? Poczuć się jak wielki portfel, tyle że musi być gruby i często uzupełniany, bo płacić trzeba wszędzie i za wszystko.
Najważniejsze są Krupówki – serce Zakopanego. To tutaj można pokazać się z nartami i kupić serki góralskie zwane kiedyś oscypkami. Krupówki to także kulinarne centrum, gdzie swoją ofertą kusi kilkadziesiąt karczm, z czego i tak największe należą do jednego właściciela. W środku płaci się nie tylko za posiłek ale także za toaletę (sprytnie pomyślane bo toaletę odwiedza się później niejeden raz). Kosztuje także zdjęcie z misiem lub konikiem, a nawet sfocenie konika solo (przyszłościowo za zerknięcie w stronę misia pewnie też będzie się płacić).
Wszystko to dzieje się w atmosferze swądu pieczonych kiełbasek, kebabów i gofrów. A zamiast rześkiego, górskiego powietrza - przekroczenia norm pyłu zawieszonego (spaliny i dym z gospodarstw domowych).
Ale chętnych do celebrowowania zakopiańskiej góralszczyzny nie brakuje - odstoją swoje w kolejce na Gubałówkę, zakupią maskotki-baranki made in ChRL i z uśmiechem na ustach wrócą z gór na niziny.

Pamiętam opowieści Babci o tym, że dawniej Zakopane było w pewnych kręgach modnym choć powszechnie nieznanym jeszcze kurortem. Kiedy Babcia zapytana o to, gdzie jest Dziadek odpowiedziała pewniej kobiecie, że w Zakopanem, ta pomyślała, że zmarł...:)

P.S. A o Tatrach będzie, ale innym razem:)

Wszystkich, których zainspirował nasz wpis o Lanckoronie wypada zaprosić do słuchania w Święta Wielkiej Nocy radia RMF Classic - Michał Łanuszka i Wojciech Musiał prowadzić będą program poświęcony tej malowniczej miejscowości. Na stronie http://www.rmfclassic.pl/ można już znaleźć zdjęcia - na jednym z nich niesamowity sernik lanckoroński (jak najbardziej do kupienia w Krakowie!).

Wielu Krakusów na weekendowy wypad za miasto wybiera Ojcowski Park Narodowy. W sezonie jest tam naprawdę tłoczno, szczególnie, że wszyscy wybierają ten sam rejon na rozpoczęcie wędrówki. Dlatego dziś spacer polecamy rozpocząć w Prądniku Korzkiewskim. Z uwagi na to, że znajduje się tu jedynie niewielki prywatny parking, niestety może być problem z zaparkowaniem.

Zanim udamy się w kierunku OPN proponujemy zobaczyć kilka urokliwych miejsc, jak chociażby Kaplicę pod Łaskawcem. Dla mnie to miejsce bardzo tajemnicze: z jednej strony oferuje duchowe przeżycia religijne, bowiem można pomodlić się przy pięknie położonych stacjach drogi krzyżowej, ale jest tu także coś z magii i baśni - bo jak inaczej nazwać  chyba stuletnią studnię, rzeczkę z mostkiem, spod którego nieomal wyglądają rusałki czy porzucony niedbale  olbrzymi, stary dzwon ... Idąc dalej wzdłuż rzeki mijamy romantyczne kładki i mostki, pola oraz kolejne piękne kapliczki.

Mnie w drodze przez Korzkiew do Prądnika Korzkiewskiego zachwyciła jeszcze stadnina (pasące się na zielonej trawie konie!) ciągnąca się przez sporą część terenu - po prostu bajka...